Er zijn dit jaar twee dingen gebeurd op de markt voor junior developers, en maar één daarvan haalt het nieuws.
Het eerste is een cijfer. De werkgelegenheid onder jonge software developers daalt al 33 maanden op rij. Je vindt het in vrijwel elk stuk over het einde van de instapfunctie, meestal in de eerste alinea, meestal met een link naar Stanford eronder.
Het tweede is dat IBM in februari aankondigde dit jaar in de VS drie keer zoveel mensen op instapniveau aan te nemen. De HR-directeur zei er iets bij dat veel meer aandacht had verdiend dan het kreeg: "And yes, it's for all these jobs that we're being told AI can do."
Ik ben op zoek gegaan naar die 33 maanden. Ze staan niet waar iedereen zegt dat ze staan.
Iedereen citeert een cijfer dat zo nooit is gemeten
Het spoor loopt naar het Digital Economy Lab van Stanford en het paper Canaries in the Coal Mine?, in augustus 2026 bijgewerkt met loondata van ADP tot en met juni. Het is goed werk: administratieve gegevens over miljoenen werkenden, doorlopend gepubliceerd, en ongewoon eerlijk over de eigen beperkingen.
Zoek in dat paper naar die reeks en je vindt hem niet. Geen "33 maanden op rij", geen "oktober 2023", geen enkele reeks op jaarbasis. Het cijfer wordt verderop in de keten in elkaar gezet uit het publieke dashboard van het lab, en krijgt daarna een etiket dat het paper er nooit op heeft geplakt.
Bij dat in elkaar zetten gaan er twee dingen verloren.
Op het etiket staat software developers. Wat er gemeten is, zijn werkenden van 22 tot 25 jaar in beroepen die sterk aan AI blootstaan, en dat is een veel bredere groep: klantenservicemedewerkers, administratieve functies, een lange reeks andere functies die op vastgelegde kennis draaien. De auteurs wijzen er zelf nadrukkelijk op. Haal je de computerberoepen uit de steekproef, dan is de schatting "essentially unchanged". Haal je de techbedrijven eruit, dan is hij maar iets kleiner. Hun eigen conclusie: "our findings are not specific to technology roles."
Het tweede verlies is statistisch. Wil je een maandreeks specifiek voor jonge software developers, dan is de publieke data daar te dun voor. In de bijlage van het paper staat dat de Current Population Survey "between 23 and 48 young software developers aged between 22 and 25 per month" bevat, met "common fluctuations of 20% or greater in estimated employment month-to-month". Een reeks van 33 maanden die op een steekproef van dertig mensen berust, meet vooral die steekproef.
Dat maakt de daling nog niet verzonnen. De werkgelegenheid onder 22- tot 25-jarigen in de twee kwintielen die het sterkst aan AI blootstaan daalde met ongeveer 11% tussen november 2022 en juni 2026, terwijl dezelfde leeftijdsgroep in de drie minst blootgestelde kwintielen zo'n 10% groeide. Afgezet tegen een scenario waarin ze gelijk waren opgelopen, is het gat 19%. In de vorige versie van de data stond dat nog op 15%. Dat verschil is echt en het loopt nog steeds op.
De belangrijkste bevinding uit het paper is de zin die niemand als kop gebruikt: "no evidence of widespread, economy-wide job displacement from AI."
De twee feiten die eronder liggen
Feit vier uit het paper zou het gesprek moeten veranderen. Het verschil, in hun woorden: "operates primarily through reduced hiring rather than increased separations".
Die junior werd om te beginnen nooit aangenomen. Er kwam geen vervanging aan te pas.
Dit is een inkooporder die niet meer getekend werd, kwartaal na kwartaal, door mensen die stuk voor stuk een verdedigbare reden hadden om hem te laten liggen. Dat betoogde ik eerder vanuit de vraagkant, toen de koppen over veerkracht verschenen, en de loondata laat nu zien welk mechanisme eronder zit: een branchebrede aannamestop, vermomd als technologische onvermijdelijkheid.
Feit vijf is de andere helft. De dalingen concentreren zich in beroepen waar AI het werk overneemt. Waar AI de werkende aanvult, blijft de werkgelegenheid gelijk of stijgt hij. Die indeling komt uit de Anthropic Economic Index, vertaald naar beroepen.
De bevinding is dus preciezer en bruikbaarder dan de kop die eruit voortkwam. Overal waar de functie bestond uit het deel dat een model in zijn eentje af kan, werd hij niet meer aangeboden.
Dat roept de voor de hand liggende vraag op. Wat gebeurt er als iemand de functie opnieuw omschrijft?
Het bedrijf dat anders besloot
IBM deed dat in februari. Drie keer zoveel mensen op instapniveau in de VS in 2026, over alle afdelingen heen, in hetzelfde jaar waarin branchegenoten hun dunnere lichting afgestudeerden verklaarden met het woord "AI".
Nickle LaMoreaux, HR-directeur bij IBM, beschreef de herziening zonder omhaal. Ze herschreef de functieomschrijvingen voor instapfuncties: "less focused on areas AI can actually automate, like coding, and more focused on people-forward areas like engaging with customers".
De redenering erachter is het zaaigoedargument, nu doorgerekend op de balans. Snijden in je instroom scheelt vandaag geld en levert later een tekort aan middenkader op, en dan koop je ze weg bij de concurrent, trager en tegen een hogere prijs.
Voordat dit klinkt als een persbericht: dit is wat IBM niet in de aankondiging zette. Het bedrijf noemde geen baseline, dus "drie keer zoveel" is een verhouding en verder niets. Drie keer een uitgeklede lichting van 2025 kan nog altijd kleiner zijn dan die van 2019. IBM voert ondertussen het hele jaar door reorganisaties uit, op een niveau dat het bij de kwartaalcijfers van januari zelf omschreef als vergelijkbaar met het jaar ervoor. Dit is een bedrijf dat de vorm van zijn personeelsbestand verandert, dat onderin bijkoopt terwijl het in het midden snijdt, en de uitbreiding aan de onderkant is één regel in die ruil.
De redenering blijft de aandacht waard, want IBM is de enige grote werkgever die openlijk ingaat tegen een consensus die de rest als natuurkunde presenteert.
Waar de gok klopt
Leg de herziening van IBM naast het vijfde feit uit het paper en ze vallen bijna samen. De dalingen zitten waar AI het werk overneemt. IBM haalde de juniorfunctie weg bij precies dat werk en richtte hem op werk dat aanvult. Dat is de goede richting, zelfstandig gevonden, en het is meer dan wie dan ook met dezelfde data heeft gedaan.
Waar de gok mis kan gaan
Het paper heeft nog één uitkomst, weggestopt in een regressietabel, en die zou ik voorleggen aan iedereen die IBM wil nadoen.
Overname en aanvulling zijn samen afgezet tegen de verandering in werkgelegenheid, per leeftijdsgroep. Bij 22- tot 25-jarigen is alleen de coëfficiënt voor overname significant, en die is negatief. De coëfficiënt voor aanvulling is positief en significant bij werkenden van 41 tot 49 jaar, en bij vijftigplussers.
Aanvulling betaalt zich tot nu toe uit bij mensen die al iets hadden om aan te vullen.
Daar loopt de gok van IBM tegenaan. Een aanvullende rol gaat ervan uit dat het oordeelsvermogen al in huis is. De junior is juist degene die het nog niet heeft, en precies daarom werd die functie geschrapt.
Het aanvullende werk dat daadwerkelijk groeide is bovendien het werk waar een junior het minst toe in staat is. De seniortijd verdween in de reviewwachtrij: telemetrie over vierduizend teams laat zien dat de tijd tot de eerste review met 156,6% is opgelopen, met code die er "often not review-ready" binnenkomt, zodat de reviewer hem afmaakt. De output van een agent goed reviewen vraagt dat je weet wat de code had moeten doen, en dat leer je pas als laatste.
Lees de redenering van LaMoreaux daarna nog eens. Ze had het over een tekort aan middenkader.
Ze heeft daar waarschijnlijk gelijk in, en dat is een ander tekort dan het zaaigoedprobleem beschrijft. Klantgericht werk met toezicht op AI levert over vijf jaar mensen op die een team kunnen leiden en een klant aankunnen. Het levert niet vanzelf degene op die naar negenhonderd gegenereerde regels kijkt en aanwijst welke veertig fout zijn. Allebei die gaten zijn echt. Eén ervan wordt gefinancierd.
Neem je de gok over, neem dan meer over dan de aantallen
Juniors aannemen is de goedkope helft. De dure helft is wat je ze maandag laat doen.
- Zet ze als tweede lezer in de reviewwachtrij, nooit als degene die goedkeurt. Meelezen met de review van een senior op de pull request van een agent, met de diff ernaast, is op dit moment de snelste manier om oordeelsvermogen op te bouwen, en het kost die senior vrijwel niets.
- Geef ze de kleine gevaarlijke wijzigingen, met hun naam eraan. Een migratie op een testtabel, een permissiegrens, een retry die iemand dubbel kan laten betalen. Je leert het van de gevolgen, en het toezicht houdt het leergeld betaalbaar.
- Tel wat ze lezen, niet wat ze afvinken. Een junior die op gemergede pull requests wordt afgerekend, laat de agent ze schrijven. Een junior die daarnaast elke week andermans code in eigen woorden navertelt, groeit uit tot de reviewer die je nu mist.
Dat is de goedkoopste senior engineer die je ooit koopt, met een levertijd van vijf jaar. Dat is ook ongeveer de aanlooptijd van het tekort dat iedereen nu al inprijst in zijn wervingsbudget voor 2031. De helft van deze afspraak waar de junior zelf over gaat, schreef ik uit in wat een junior in plaats daarvan zou moeten leren. Dit is de helft van degene die het contract tekent.
De ingestorte instroom was nooit een oordeel over wat een junior waard is. Het was een keuze die duizenden bedrijven los van elkaar maakten: de roadmap van dit jaar woog zwaarder dan de engineers van 2031. IBM tekent de order die de rest niet meer tekent. Of daar seniors uit groeien of alleen maar personeel, hangt volledig af van wat het ze maandagochtend laat doen.