Loopbaan

Waar ik hier over schrijf ​

De stukken onder deze tag gaan over het vak zelf: over wat er met een loopbaan in software gebeurt zodra het deel dat vroeger het langst duurde, niet lang meer duurt.

De rode draad: die verandering is ongelijk verdeeld. Typen werd goedkoop. Bepalen wát je typt bleef even duur, en dat geldt ook voor code lezen die je zelf niet schreef, voor de context vasthouden die niemand heeft opgeschreven, en voor het zien dat iets aannemelijks toch niet klopt. Dat was altijd al de seniorhelft van het werk. Inmiddels is het bijna het hele werk, en dat is prettig voor wie het al kan en een echt probleem voor wie het zich eigen zou maken door een paar jaar de goedkope helft te doen.

Dat is de juniorvraag, en die krijgt hier meerdere stukken omdat ik hem oprecht lastig vind. De route die ervaren engineers opleverde liep via werk dat nu geautomatiseerd is. Niemand heeft een vervanger voorgesteld die overeind blijft zodra er naar het budget wordt gekeken.

De rest is praktisch. Wat je nog wel als eerste moet leren. Welke taken ik nog met de hand doe en waarom. Hoe inschatten verandert als typen nooit het dure deel was. En wie er verantwoordelijk is als gegenereerde code de mist in gaat.

Lees deze stukken met de verwachting van een standpunt, niet van een voorspelling. Ik weet niet hoe dit vak er over vijf jaar uitziet, en de stukken die beweren van wel verkopen je iets.