Permissies

Waar ik hier over schrijf ​

Bij permissies wordt het gat tussen wat je hebt ingesteld en wat er werkelijk wordt afgedwongen het snelst zichtbaar.

De bevinding die door al deze stukken loopt: de twee helften gedragen zich anders. Een regel die iets afneemt, geldt meestal meteen en overal. Een regel die iets uitdeelt, wacht ergens op: een dialoog die iemand moet accepteren, een workspace die iemand moet vertrouwen, een modus die niet actief is in de sessie waar jij toevallig in zit. Zet ze samen in één bestand en er doet er maar één wat jij denkt.

De tweede terugkerende bevinding is dat een permissiegrens vaak dunner is dan zijn naam belooft. Een geweigerd pad kan alsnog opduiken in de uitvoer van een shell-commando dat het opsomt. Een goedkeuring die je in een wegwerp-workspace geeft, kan die workspace overleven. En het bestand dat je lokale overrides uit git houdt, blijkt te worden uitgesloten door een globale ignore-regel die de repo zelf nergens vastlegt, waardoor een exemplaar dat je met de hand aanmaakt geen enkele bescherming heeft.

Dit is geen pleidooi tegen het instellen van permissies. Het is een pleidooi om te weten welke van je regels er echt toe doen. De regels die beperken, plus een hook, zijn de twee dingen die op zichzelf standhouden.

Het bredere beeld van wat je weggeeft zodra je een agent tools geeft, staat in de gids over MCP en beveiliging.