De release-trein van Claude Code eindigde gisteren op 2.1.201, maar de regel die je wilt lezen staat in 2.1.200, vermomd als opruimwerk: 'Changed the "default" permission mode to "Manual"'. Aan de mode zelf veranderde niets. Zelfde gedrag, zelfde goedkeuringsvragen, nieuwe naam.
Een hernoeming is het goedkoopste wat een productteam kan shippen. Het is ook het eerlijkste, want in namen geeft een product toe wat het normaal vindt.
Er bestaat een woord voor wat hier gebeurde: retroniem. "Akoestische gitaar" werd pas een begrip toen de elektrische gitaar de norm werd. Niemand zei "handgeschakeld" zolang elke auto een koppeling had. Het vanzelfsprekende krijgt een naam op precies het moment dat het ophoudt vanzelfsprekend te zijn.
Claude Code gaf zojuist een naam aan het zelf goedkeuren van je tool calls.
Een sterke releaseweek
De trein zelf maakt zijn versienummers waar. 2.1.197 maakte Claude Sonnet 5 het standaardmodel, met een native contextvenster van 1 miljoen tokens en tijdelijke prijzen van $2 in en $10 uit per miljoen tokens tot eind augustus. De patches eromheen zijn één lange reeks betrouwbaarheidsfixes: gedeeltelijke output overleeft nu een serverfout halverwege een stream, subagents die tegen een rate limit aanlopen melden dat in plaats van te doen alsof ze klaar zijn, en de achtergrond-daemon op Linux gaat niet meer elke vijftig seconden onderuit als hij niet netjes is afgesloten.
Onglamoureus werk, het soort fixes dat je alleen doet als mensen de tool serieus gebruiken. Na het event in Londen schreef ik al eens een langere walkthrough van zo'n trein.
Lees de defaults, niet de features
De featurelijst vertelt wat de tool kan. De defaults vertellen je wie er volgens de tool voor de terminal zit. Deze week bewogen alle defaults dezelfde kant op.
- Subagents draaien nu standaard op de achtergrond. Claude werkt door terwijl ze bezig zijn en pakt de resultaten op zodra ze klaar zijn. Van jou wordt niet verwacht dat je meekijkt.
- Agents ronden codewerk af met een draft PR. Achtergrondagents doen nu het volgende: "commit, push, and open a draft PR when they finish code work in a worktree, instead of stopping to ask". Vooral dat laatste stukje is veelzeggend: stoppen om te vragen is nu de uitzondering die benoemd moet worden.
- De Explore-agent kreeg promotie. Die draaide op Haiku. Nu erft hij het model van je sessie, met Opus als plafond. Gedelegeerd werk moet echt werk aankunnen, dus krijgt het het echte model.
- De
/agents-wizard is verdwenen. De release notes stellen voor dat je "Claude vraagt om subagents aan te maken of te beheren". Zelfs het inrichten van je agents delegeer je voortaan aan de agent.
Elk van deze keuzes valt op zichzelf prima te verdedigen. Tel ze op en de veronderstelde gebruiker is opgeschoven: van iemand die elke stap beoordeelt naar iemand die later even komt kijken. In het beeld dat de tool van een normale sessie heeft, ben jij er het grootste deel van de tijd niet bij.
Daarom moest "default" een nieuwe naam krijgen. Je kunt toezicht niet de standaard blijven noemen terwijl elke andere standaard ervan uitgaat dat je de kamer uit bent.
De ene wijziging die de andere kant op wijst
Dezelfde release haalde het automatisch doorgaan uit AskUserQuestion. Tot gisteren ging Claude bij een onbeantwoorde vraag na een tijdje gewoon zelf verder. Wie zweeg, stemde toe. Nu blijft de dialoog wachten tot je echt antwoordt.
Dat lijkt te botsen met een week vol autonomie-defaults. Het is dezelfde filosofie, bekeken vanaf de andere kant. Als de agent zonder toezicht draait, was een vraag die zichzelf na een timeout beantwoordt nooit echt een vraag. De wijzigingen verdelen interacties in twee nette stapels: dingen die de agent gewoon moet doen, en dingen die echt op een mens wachten. Minder vragen, en de vragen die overblijven zijn voortaan gemeend.
De draft-PR-default volgt dezelfde logica. Autonomie loopt door tot een beoordeelbaar artefact en stopt daar. Een draft PR is een grens waar je echt iets mee kunt: een diff, CI, een review. Dat is een beter controlepunt dan zo'n "mag ik?"-vraag halverwege de sessie, die je tussen twee meetings door toch blind had weggeklikt.
Defaults zijn beleid
De meeste mensen passen een default nooit aan. Daarmee zijn de meegeleverde defaults de echte specificatie van hoe een tool gebruikt wordt, wat de documentatie ook zegt. Dat punt maakte ik al toen Microsoft Work IQ standaard aanzette: de wrijving was de beveiliging. Elk controlepunt dat je weghaalt, deed al die tijd stilletjes veiligheidswerk, en wie het standaard weghaalt, haalt het weg voor iedereen die er nooit over nadenkt.
Kies dus bewust:
- Kies zelf je permission mode. Manual bestaat nog en werkt precies zoals eerst. Beoordeelde je elke stap omdat je daarvoor koos, dan verandert er niets. Vertrouwde je erop dat het nu eenmaal zo werkte, dan heeft die aanname voortaan een naam en een plek in de instellingen.
- Verplaats je vangrails van opletten naar afdwingen. Draaien er sessies terwijl jij weg bent, dan moeten regels die neerkwamen op "ik zie het wel als hij het vraagt" ergens deterministisch komen te staan. Daar zijn hooks voor.
- Houd blokkerende vragen blokkerend. Via
/configkun je de idle timeout voor vragen weer aanzetten. Doe dat niet. Een vraag die vanzelf verdwijnt als je maar lang genoeg niets doet, beschermt niets. - Behandel de draft PR als het contract. Laat autonomie doorlopen tot de beoordeelbare grens, en doe die review dan ook echt. Ship nooit code die je niet snapt, en al helemaal geen code die geschreven, gecommit en gepusht werd terwijl jij zat te lunchen.
De hernoeming veranderde geen gedrag en gaf alles toe. Geef het een jaar en "manual mode" klinkt zoals "handgeschakeld" nu klinkt: een voorkeur, iets voor liefhebbers, het vakje dat je moet aankruisen omdat de wereld er niet meer vanzelf van uitgaat. Zelf rijden wordt de optie met het naambordje erop. Zorg dat jij degene bent die beslist of je die neemt.